با اعلام فلسطین به عنوان سرزمین موعود و آغاز مهاجرت یهودیان به این منطقه، همواره یکی از مباحث مورد مناقشه، توسعه طلبی رژیم صهیونیستی نسبت به اراضی فلسطینیان بوده است. این رژیم به دلیل محدودیت جغرافیایی و اندیشه های نژادپرستانه، همواره به دنبال توسعه سرزمینی بوده و با به کارگیری سیاست هایی همچون اشغال نظامی، تخریب مناطق مسکونی، اخراج سکنه اصلی سرزمین های اشغالی، شهرک سازی و یهودی سازی مناطق اشغالی این هدف را دنبال نموده است. این در حالی است که این اقدامات مضاف بر اینکه ناقض قواعد عرفی و قراردادی بین المللی هستند، نتایجی پر مخاطره در جهت نهادینه کردن پدیده اشغال و تخریب عامدانه مناطق مسکونی شهروندان فلسطینی به همراه داشته اند؛ به عبارتی این اقدامات افزون بر آثار مادی و حقوقی، آثار انسانی، روانی و هویتی ناشی از بی خانمانی آوارگان را نیز به دنبال خواهد داشت. هدف اصلی نوشتار حاضر که با استفاده از تکنیک تحلیل محتوا انجام گرفته، بررسی آثار روانی و هویتی این مسئله و به طور مشخص تخریب عامدانه منزل توسط دیگری و آسیب های روانی و شخصیتی حاصل از آن و در نهایت تاثیری که این امر بر هویت سکنه سرزمین های اشغالی گذارده است، می باشد. نتایج حاصل از پژوهش نشان می دهد که مکان جغرافیایی (سرزمین) در سطح کلان و خانه در سطح خرد، دارای نقش و جایگاه ویژه ای در بازتولید هویت ملی برای سکنه سرزمین های اشغالی هستند.
