با اینکه بنظر می رسد بحران سوریه از تب وتاب پیشین افتاده است اما اکنون نوبت تسهیم امتیازات به موازات موقعیت میدانی بازیگران است. بروز تحولات سیاسی و انقلاب های مردمی در کشورهای عربی ازجمله پدیده های نادر سال های آغازین قرن 21 بوده است که در این زمینه صحنه سوریه برخلاف دیگر مدلها آماج فشارهای منطقه ای و فرامنطقه ای قرار گرفت. نقش آفرینی سوریه در معادلات سیاسی لبنان و قرار گرفتن دمشق به عنوان دولت حامی مقاومت اسلامی، بر اهمیت استراتژیک سوریه افزوده است. حضور سوریه در محور مقاومت ضد اسراییلی، باعث شده است سران رژیم صهیونیستی آن را یکی از تهدیدهای اصلی تلقی کنند. بحران سوریه موجی از نگرانی های منطقه ای را سبب شده و یکی از مهمترین کانون های متراکم نگرانی، سرزمین های اشغالی است. اسرا ییلی ها نگرانند که در صورت سقوط اسد، سوریه به جولانگاه اسلام گرایان بدل شود و آرامش حاکم بر اردن، جولان و لبنان از دست برود. بر همین اساس، مقامات اسراییلی درصددند تا سوریه به ضعیف ترین حلقه زنجیره مقاومت اسلامی منطقه تبدیل شود. پژوهش موجود در پی پاسخ به این سؤال اصلی است که رژیم صهیونیستی در قبال بحران سوریه چه راهبردی را دنبال می کند؟ فرض اصلی ما این است که تل آویو در عین جلوگیری از به قدرت رسیدن گروه های تندروی مذهبی، خواهان سوریه ای ضعیف و درگیر جنگ داخلی می باشد تا از این طریق جبهه مقاومت اسلامی و در رأس آن، جمهوری اسلامی ایران را در منطقه تضعیف کند. پژوهش موجود، توصیفی- تحلیلی و بر مبنای نظریه رئالیسم تدافعی می باشد.