1
نویسنده، دانشمند علوم سیاسی ساکن هامبورگ، عضو دایم خارجی پژوهش مرکز مطالعات ضد سامی visal Sasson دانشگاه اورشلیم و عضو شورای روابط خارجی آلمان DGAP و عضو هیئت مشورتی مخالف ایران هسته ای در نیویورک
2
مترجم، دانش آموخته کارشناسی تاریخ دانشگاه شهید بهشتی تهران و کارشناسی ارشد تاریخ ایران اسلامی دانشگاه بیرجند
چکیده
از اوایل دهه 1920 میلادی، آلمان ارتباطی ویژه را با ایران آغاز نمود. پس از انقلاب اسلامی، تنها کشور غربی بود که به داشتن روابط دوستانه با تهران ادامه داد. از منظر تبادل فناوری، آلمان تا به امروز مهم ترین شریک ایران باقی مانده است. آن چنانکه مشاجره علنی بین غرب و ایران درباره برنامه هسته ای اخیر، با مشاجره غیرعلنی واشنگتن و برلین درباره رویکرد کلی غرب به ایران همراه بوده است. این مشاجره بیش از بیست سال پیش آغاز شد. آلمان نقش «سپر محافظ » را برای تهران با سیاست کم اثر کردن تحریم ها و رد کردن استفاده از تهدید نیروی نظامی، ایفا کرده است. موضع اخیر از سوی مسکو و پکن حمایت و از طرف لندن، واشنگتن و پاریس رد شد.تمایل آلمان به ایجاد موضع میانی ژئوپلیتیک در سیاست خارجی نیمه رسمی اش از سال 2013 ، که اصل ائتلاف غربی با اتخاذ استراتژی چندقطبی کم اهمیت تلقی می شد را تقویت کرد.
