اقتصاد دو کشور ایران و عراق تحت تاثیر یک متغیر مسلط یعنی درآمدهای نفتی قرار دارد . بنابراین، هر دو سعی دارند میادین نفتی خود را توسعه داده و جایگاه خود به عنوان صادرکننده نفت خام را ارتقاء دهند. در این بین، علاوه بر حوزه های نفتی مستقل، حوزه های مشترک نفتی نیز از جایگاه مهمی برخوردارند، به طوری که هر دو کشور برداشت از این میادین را در اولویت قرار داده اند . ایران برای ساما ندهی به بخش های مختلف اقتصادی و ترمیم حوزه های قدیمی و کسب و حفظ جایگاه خود به عنوان دومین صادرکننده نفت و عراق برای دست یابی به هدف تولید 12 میلیون بشکه ای نفت تا سال 2017، به برداشت از میادین مشترک نیازمندند . برداشت غیرصیانتی طرفین از این میادین در بلندمدت سبب آسی بدیدگی و برهم ریختگی توازن میادین می شود. برای جلوگیری از این آسیب ها بهترین روش برداشت هماهنگ یا مدیریت واحد مخازن مشترک است . در این بین، همکاری نفتی ایران و عراق در میادین مشترک علاوه بر ایجاد و گسترش هم گرایی، می تواند عاملی برای کاهش تنش ها و دست یابی دو دولت به اهداف تعیین شده خود باشد.