واقعگرایی و آرمانگرایی یا ، خط مشی های معطوف به قدرت و توجه به آرمان ها و ارزش ها، همواره دو کانون عمده در سیاست خارجی آمریکا بوده اند. با بررسی خط مشی های خارجی روسای جمهور آمریکا در سال های پس از جنگ سرد، می توان دریافت که سیاست این کشور در قبال منطقه خاورمیانه در سالهای مزبور با فاصله گرفتن از سیاست های معطوف به قدرت به تدریج به سمت آرمان ها و ارزش ها گرایش پیدا کرده است. هر چند برخورد ابتدا آرمان گرایانه و سپس واقعگرایانه بوش پدر به جنگ خلیج فارس، از یک سو، و تبلیغ آرمان گرایانه او از نظم نوین جهانی به رهبری آمریکا و صحبت واقع گرایانه از صلح دموکراتیک، از سوی دیگر، نشان گر این بودند که وی در انتخاب میان آرمان ها و واقعیات چندان عزم راسخ نداشت . اما دردوره کلینتون، سیاست بیشتر متمایل به آرمانگرایی آمریکا در قبال کشورهای خاورمیانه، صلح اسراییل و فلسطینی ها و ایران کاملاً مشهود بود . در دوران ریاست جمهوری جرج بوش پسر، نیز، خط مشی آرمانگرای آمریکا در قبال منطقه خاورمیانه در قالب دموکراتیزه کردن منطقه ، تاکید روی تاسیس یک کشور فلسطینی، برای اولین بار، خودرا نشان داد. سیاست خاورمیانه ای آمریکا در دوره اوباما، به خاطر توجه صریح این دولت به صلح اسراییل و فلسطینی ها، توجه به مسائل و مشکلات مردم خاورمیانه  آن طور که خود احساس می کنند، نه آنطور که نخبگان سیاسی و اقتصادی آمریکا مایلند احساس کنند وهمچنین تلاش واشنگتن برای گسترش مناسبات آموزشی و پرورشی، تجاری و بازرگانی، علمی و تکنولوژی با کشورهای منطقه ابعاد کاملاً جدیدی به خود گرفته که حکایت از تداوم استیلای آرمان گرایی در واشنگتن در سال های بعداز جنگ سرد را دارند.