با وجود توجه رسانه ها بر موضوع شکنجه های به عمل آمده در زندان ابوغریب و نکوهش این اعمال از سوی سیاستمداران، خاستگاه و منشأ فکری و فرهنگی این اعمال هرگز از سوی نخبگان علم روابط بین الملل و دانشجویان مطالعات علوم خاورمیانه مورد بررسی و تجزیه و تحلیل قرار نگرفته است. من نام این واقعه را «ابوغریب و انسانیت» می گذارم. به نظر من عامل تسهیل کننده اعمال این شکنجه ها، آموزه ها و باورهای نژادپرستی در کشور آمریکا می باشد که نه تنها مانع دستگیری و محاکمه افرادی که مرتکب چنین اعمال فجیعی علیه زندانیان شده اند می گردد، بلکه عاملان این شکنجه ها را در زمره مجموعه افرادی قرار می دهد که با استناد به چنین باورهایی، رفتارهای خاص خود در مقابل اقوام عرب و مسلمان را توجیه می نمایند. در همین راستا انواع شکنجه و روش های مختلف مشروعیت بخشیدن به آن از جنبه های حقوقی و سیاسی مورد توجه قرار می گیرد. بررسی مجموعه مطالب ارایه شده در این نوشتار همزمان با معیار قرار دادن آموزه های علی شریعتی ما را به این نتیجه می رساند که واقعه ابوغریب یک عصیان علیه اصول انسانیت بوده است.