به باور بسیاری از پژوهشگران روابط بین الملل، پایه گذاری نهادهای بین المللی به ویژه نهادهایی که از ماهیت و جنبه تصمیم گیری در مسایل بین المللی برخوردارند، در پیوند با منافع ویژه قدرت های بزرگ در نظام بین الملل بوده است. مفروض بسیاری از پژوهشگران این نکته است که قدرت های بزرگ در نقش آفرینی این نهادها و کمک به پایداری انها بسیار مؤثر بوده اند. بی تردید، چنین منطقی موجب مدارا، هماهنگی و حتی تا اندازه ای کنترل متقابل نهادهای بین المللی و قدرت های بزرگ نسبت به یکدیگر در مدار روابط بین المللی می شد و از درون این منطق حقوق بین الملل، حقوق بشر، حقوق بین الملل بشردوستانه، حقوق جنگ، مبارزه با تروریسم و سلاح های کشتار جمعی به عنوان دستاوردهای مثبت تعامل این دو بازیگر به دست می آمد.
