چنان که در قسمت اول نوشتار "صلح و امنیت" اشاره رفت، متعاقب تأسیس رژیم اشغالگر و اولویت یافتن موضوع امنیت، این رژیم با اتخاذ اصل تقویت نظامی خود در دو بعد انسانی و جنگ افزاری، سعی در برتری جستن بر رقبای خود در داخل و خارج نمود. هدف کلان این استراتژی آن بود تا با وارد آوردن ضربات سنگین نظامی، مخالفان را به پذیرش صهیونیسم سیاسی وادار سازد. از آنجا که اندیشمندان و سیاستگذاران صهیونیست مطمئن بودند فلسطینی ها و جهان عرب از طریق مذاکره راضی به انجام چنین پروژه ای نمی شوند بنابراین صلح به عنوان اولویت دوم فدای امنیت گردید.
