اسرائیل به مثابه یک سامان سیاسی نوبنیاد، در حالی از آسیب‌های ویرانگری چون گسست اجتماعی، جنگ داخلی، تجزیه، کودتا و تروریسم در امان مانده که در منطقه هماره‌ آبستن‌ بلا و پرآشوبِ خاورمیانه قرار گرفته است. افزون بر این، عمده شهروندان اسرائیل از یهودیانی مهاجر با تجارب زیستی متفاوت ترکیب شده­اند که آنچه آنها را به هم پیوند می‌دهد، سرگذشت قومی و دینی آنها است. سرگذشتی که به صورت حافظه جمعی در ادبیات سیاسی، آثار هنری، اعمال و مناسک دینی و ملی، یادمان‌ها و یادواره‌هایشان متجلی است، از یک سو به افراد سهیم در خود، اتحاد و هویت می‌بخشد و از یک سوی دیگر به قدرت متکی به خود مشروعیت می­دهد. سفر خروج، تهاجم آشور و آوارگی اسباط ده‌گانه، کتاب استر، روایت یهودی سرگردان و هولوکاست از جمله این حافظه‌های جمعی یهودند. پژوهش حاضر در صدد است تا با مطالعه هرمنوتیک مبتنی بر متن سه اثر شاخص در حوزه ادبیات هولوکاست (خاطرات یک دختر جوان از آن فرانک، شب، اثر الی ویزل و رقص چنگیز کوهن به قلم رومن گاری) کارکردهای ادبیات سیاسی هولوکاست‌محور اسرائیل را بررسی نماید و به این پرسش پاسخ دهد که ادبیات سیاسی اسرائیل با محوریت‌بخشی به هولوکاست، چه نقشی در انسجام جامعه اسرائیل و همراه کردن افکار عمومی با سیاست‌های دولت اسرائیل بر عهده دارد. فرضیه پژوهش پیش رو بر این مبنا گزارده شده است که واقعه هولوکاست در طی هفت دهه اخیر به مثابه حافظه‌ای پویا و فعال، جان­مایه ادبیات سیاسی اسرائیل را تشکیل داده است.