نظام جمهوری اسلامی ایران به رغم برخی فراز و فرودها، بیش از چهار دهه است که رویکردهای سیاست خارجی خود را حفظ کرده است. مطالعات گسترده‌ای پیرامون دشواره‌های سیاست خارجی جمهوری اسلامی تاکنون انجام شده، اما پرسش اصلی این نوشتار از همگنی و یا ناهمگنی سیاست خارجی ایران با مقتضیات نظام جهانی و منطقه‌ای در قالب ارزیابی چالشهای پیش رو در دهه آینده است. خوانش سیاست خارجی جمهوری اسلامی از منظر تنش‌ها و تناقض‌های موجود در سیاست‌گذاری با نگاهی به تنش‌های پنج‌گانه دولت‌های انقلابی از منظر فرد هالیدی، بر لزوم گذار از این رویکرد مکرر تاکید می‌نماید. هالیدی چندین مرحله برای سیاست خارجی دولت‌های انقلابی بر می‌شمارد و گذار موفق نهایی از آنها را منوط به بازنگری اصولی در نظام تصمیم‌گیری این کشورها می‌داند. در این پژوهش با روش کتابخانه‌ای جهت گردآوری داده‌هاو تحلیل محتوایی آنها با روش توصیقی تحلیلی، سراغ بحران‌های پیش‌رو در سیاست خارجی ایران در آینده می رویم. به عنوان فرضیه می‌توان اعلام داشت در صورت اصرار ایران بر تداوم سیاست‌های فعلی، وضعیت ناهمگنی سیاست‌ها با مقتضیات نظام بین المللی و منطقه ای به عنوان چالش محوری سیاست خارجی ایران در دهه آینده خواهد بود.