سیاست خارجی ایالات متحده آمریکا همواره در بستر سنت‌های فکری متنوعی شکل گرفته است که در قالب مکاتبی چون ویلسونیسم، هامیلتونیسم و جکسونیسم قابل تحلیل‌اند. با روی کار آمدن دونالد ترامپ و آغاز دو دوره ریاست‌جمهوری او (۲۰۱۷–۲۰۲۱ و ۲۰۲۵–اکنون)، سیاست خارجی آمریکا دچار تحولات بنیادینی شد که بسیاری از تحلیل‌گران از آن با عناوینی چون انزواگرایی، ناسیونالیسم اقتصادی و پوپولیسم بین‌المللی یاد کرده‌اند. هدف این پژوهش آن است که هویت سیاست خارجی ترامپ را در چارچوب مکاتب سیاست خارجی آمریکا بررسی کرده و مشخص کند که سیاست خارجی او با کدام‌یک از سنت‌های نظری بومی در سیاست خارجی این کشور انطباق بیشتری دارد. پژوهش از نوع کیفی و توصیفی-تحلیلی است و از روش تحلیل گفتمان انتقادی و تحلیل محتوای کیفی بهره گرفته است. داده‌های پژوهش شامل سخنرانی‌ها، اسناد رسمی، سیاست‌ها و مواضع دولت ترامپ در دو دوره ریاست‌جمهوری اوست که در پنج حوزه کلیدی سیاست خارجی بررسی و با مؤلفه‌های سه مکتب مذکور تطبیق داده شده‌اند.یافته‌های پژوهش نشان می‌دهند که سیاست خارجی ترامپ بیشترین هم‌پوشانی را با مکتب جکسونی، به‌ویژه در قالب بازتفسیر‌شده آن یعنی «جکسونیسم پوپولیستی» دارد. سیاست خارجی ترامپ با ویژگی‌هایی چون ضدنخبگی، ناسیونالیسم تهاجمی، تقابل با نهادهای بین‌المللی، دشمن‌سازی گفتمانی، و سبک رسانه‌محور، از سنت‌های ویلسونی و هامیلتونی فاصله گرفته و در قالب یک گفتمان نوین از جکسونیسم قابل تحلیل است. این الگو نه‌تنها در سیاست‌های دوره اول، بلکه در دوره دوم ریاست‌جمهوری ترامپ نیز تداوم و تشدید یافته و می‌تواند بر مسیر آینده سیاست خارجی آمریکا تأثیرگذار باشد.